“Nie mówcie z żalem, że mnie nie ma,
Lecz z wdzięcznością powiedzcie: byłam.
W Waszych sercach bezpieczna, uśpiona,
W każdej modlitwie na nowo ożyłam.
Zostawiam Wam spokój i niebo błękitne,
W Waszej pamięci na zawsze rozkwitnę”.

Paulina Pawłowska, urodzona 8 sierpnia 1999 roku w Tuchowie, żyła 26 lat. Zginęła tragicznie 5.10.2025 roku  w wypadku samochodowym w miejscowości Wielka Nieszawka na drodze S10- obwodnica miasta Toruń, pozostawiając po sobie niewyobrażalną pustkę i ból, ale także ogrom dobra, które zdążyła dać innym.
Była młodą, silną, odważną i przebojową kobietą. Kochała góry – z pasją zdobywała Koronę Gór Polski, a górskie szlaki były jej drugim domem. Jej serce na zawsze pozostało związane ze Schroniskiem Górskim na Hali Łabowskiej, gdzie pracowała do końca swojego życia, służąc strudzonym turystom z uśmiechem, życzliwością i oddaniem.
Obdarzona wieloma talentami i niezwykłą pracowitością. Z wykształcenia budowlaniec, z pasji i umiejętności – hydraulik, pracownik mieszalni lakierów, prawdziwa złota rączka. Fascynowała ją motoryzacja, była miłośniczką dwóch kółek i wszystkiego, co dawało poczucie wolności.
Paulina była osobą o ogromnym sercu. Żyła według zasady: “Bogu na chwałę, ludziom na pożytek”, realizując ją jako członkini Ochotniczej Straży Pożarnej w Burzynie – zawsze gotowa nieść pomoc innym, bez względu na porę i okoliczności.
Była ukochaną córką, siostrą, ciocią, matką chrzestną. Podporą rodziny, najukochańszą, niezastąpioną. Kobietą o złotym sercu, której dobroć, siła i obecność na zawsze pozostaną w pamięci i sercach tych, którzy mieli szczęście ją znać.
Na zawsze w Naszej pamięci, sercach i modlitwie….